Çocuk: Babacığım bir saatte ne kadar kazanıyorsun?

Baba: Ne yapacaksın? 20 lira kazanıyorum.

Çocuk: 10 liranı bana verir misin?

Baba: Ne yapacaksın? Oyuncak mı alacaksın? Bıktım senin oyuncaklarından. Git odana, uyu!

Çocuk, bu tavır karşısında üzgün bir şekilde odasına çekilir. Biraz dinlendikten sonra baba kendine gelir. Çocuğunu üzdüğünün farkına varır. Çocuğunun odasına çıkar. Yorgun olduğu için onu üzdüğünü söyler. Çocuğa 10 lira verir. 10 lirayı alan çocuk, yastığının altından bir 10 lira daha çıkarır ve

Çocuk: Al baba 20 lirayı. Hadi bir saatini bana ver.


Hepimiz çocuk olduk, hepimiz sevilmeye ihtiyaç duyduk ama özellikle bu sevgiyi annemizden ve babamızdan görmek istedik. Bazılarımız çok şanslıydı anne babalarından yeterince sevgi ve ilgi görmüşlerdi. Bazıları ise bizler kadar şanslı olamadı maalesef. Ya anne baba ölümleri yaşadılar ya da doğduklarından beri anne ve babalarını hiç bilmediler. Onlar gibi birçok annesiz babasız olan çocuklarla aynı kaderi paylaştılar. Ben de şanslı taraftan biri olarak anne babanın çocuklarına verdikleri sevginin çocuktaki etkilerinin ne kadar önemli olduğundan, çocuklarınıza gösterdiğiniz sevginin dengesini ne şekilde ayarlamanız gerektiğinden kısaca bahsetmek istiyorum.

Çocuklar için en önemli büyüme hormonu aslında sevgidir. Ne kadar iyi beslenirse beslensin anne ve babası sürekli tartışıyorsa ya da boşanma aşamasındaysa, çok yoğun bir iş temposu içindelerse, bu ve bunun gibi sebeplerden dolayı çocuklarına yeterince ilgi ve sevgi gösteremiyorlarsa çocuğun büyümesi yavaşlar. Çocuk uyuyamaz ya da yemeği reddetmeye başlar. Bunun sonucunda çocuğun fiziksel gelişiminde aksaklıklar meydana gelir. Tıp dilinde bu duruma 'sevgi yoksunluğu sendromu' ya da 'psikososyal cücelik' denir. Bu durum çocukta olan sevgi yoksunluğunun sadece bir sonucudur. Bunun dışında ileriki yaşlarda uyuşturucu ve alkol bağımlılığından hırsızlık hatta cinayete kadar uzanan suça eğilim tablosu çıkar karşımıza.


Bir de bunun tam tersini düşünelim. Konunun başında da bahsettiğim gibi çocuğa gösterilmeyen sevgi kadar, gösterilen aşırı sevgi de çocuğun mental (zihinsel) gelişimini etkiler. Çocuğa gösterilen aşırı sevgi onun yetişkinlik çağında zorluk yaşamasına neden olur. Çocuk yetişkinlik çağında hem iş çevresinde hem sosyal çevresinde her zaman her şeyin iyisini isteyen, her istediğinin hemen olmasını bekleyen, paylaşıma kapalı, bencil bir birey haline gelir.

Sevgi dengesini sağlamak siz anne ve babalara elbette zor gelebilir. Ancak benim tavsiyem çocuklarınızla (özellikle 0- 4 yaş) konuşurken tensel temas ve göz temasından kaçınmayın. Her ne olursa olsun onu dinleyin, anlattıklarına tepki verin gerekirse tavsiyelerde bulunun. Bunları yaparken çocuklarınıza gülen gözlerler bakmayı unutmayın. Lütfen günde en az 1 saatinizi çocuğunuza ayırın…


Psk. Merve SARAÇOĞLU